EFKARIMIN KARA TÜLLERİ

İnce ince ağlıyor gözlerim....

Ne zor şimdi yutkunmak

boğazımda buz tutan damlaları...

Geçmişin aralanan penceresinden

savrulurken efkârımın kara tülleri...

Geçmişi düşündüğüm bu ilk gün ,

neden geçmişle geleceğin kol gezdiği bu köprüdesin...

Kibrin buzdan kalesini erittin de mi , geldin...

Onurun demirden dağlarını yıktın da mı geldin..

KÜL OLUR UMUTLARIN SAVRULUR

 Hani, hasret yakarya bazen

Uzatırsın ellerini tutan olmaz

Gecenin karanlığına takılır kalır gözlerin

Umutsuzca bir ışık ararsın

Bir bebek ağlar içinde

Kirpiğine saklı yaşların süzülür

Bir şarkı mırıldanır yüreğin sesizce

Alev alev yanan özlemlerine

Öyle özlersin ki

Yangınlarda kalmış sanırsın kendini

Hasret yakar bir başına, hep yakar

Kül olur umutların savrulur

Sen avuçlarında yanlızlığı demlerken

Gece hüzünlerini giyinir yeniden

Ayaza çalar düşlerin

Kış olur yatağında tüm mevsimlerde

Üşürsün,

Hep üşürsün...