YAŞAM

 Yaşam ne gariptir

Yıllar geçer aradan yaşadığını sanırsın

Peşini bırakmayan bir şarkıdır o

O şarkıda ölüm de vardır acı da

Hüzün ve yalnızlık baş tacıdır yaşamın bazen İstesen de kurtulamazsın ondan

Tutku vazgeçilmezidir yaşamın

Bazan iyot kokan denizdir o

Bazan yosun kokan kaya

Bazen gürültü ile boşluğa düşen bir şelale

Güneş ise vazgeçilmezidir

(H.Güzel)

KAÇ MEVSİM SÜRECEK

 

Eller çatlamış, nasırlaşmış eller

kimi zaman yorgun, kimi zaman dinç

kimi zaman irice, narin

bilinmez duygular akıyor

gözler yorgun, gözler uykusuz.

 

Uykusuz gecelerde

nefessiz mevsimlerde

kan revan yürekler, direniyor koca beden

direniyor acılara.

 

Ne zulüm bitiyor

ne de umut

toprak kadar anaç bir beden

toprak kadar bereket fışkıran

ve bedenin üzerinde zulüm.

 

Zulmün ardı arkası kesilmez

kaç mevsim sürecek bilinmez.

H.Güzel / 05.07.2013

DOĞA SEVGİSİ

 Yüreğini sevdim senin,

Gözlerini.

Irmak olup akışını.

Denizi sevdim güneşi,

Özgürlüğün en güzelini.

Tükenen ışığı bulutlarda

Mor çiçeği dağlarda.

Bilesin.

Bir özleyiş amansız tüm rüyalarda.

H.Güzel/24.07.2012

HER İNSAN AYRI BİR EVRENDİR

 Yeryüzünde yaşam alanı bulan canlılar arasında en hassas olanı insanoğludur.

İnsanoğlu yerine göre ne kadar aciz, ne kadar çaresiz, ne kadar muhtaçtır.

Yerine göre ise anlaşılması güç biri olarak karşımıza çıkar.

Aslında her insan ayrı bir evrendir.

Her insanın huyu, alışkanlıkları, becerileri, davranışları, kararları, istekleri ve seçimleri kendine özgüdür.

Bu özelliklerin oluşmasında kuşkusuz ailenin, yaşadığı çevrenin, arkadaş gurubunun ve aldığı eğitimin payı vardır.

Yani biri diğerine benzemez.

İçgüdüleri ağır basar ve herkesin içgüdüsü, çevreyi, çevrede olan bitenleri algılaması farklıdır.

Lakin içgüdülerimizi doğru olana yönlendirmemiz, bencilliklerimize ket vurmamız, insanca özlemlere, eylemlere dönüştürmemiz gerekir.

GEÇMİŞE GÖRE

Üçkağıtçıya

yalancıya

ahlaksıza

hırsıza

arsıza velhasılkelam kendisini herdaim haklı, başkasını haksız görene karşı yaşam zor

mücadele gerektirir.

Bir realpolitik var.

Dünden bugüne değişmeyen gerçekler

belli tezatlar var.

Bu tezatları düzeltmek kolay değil.

Neyi nasıl düzeleteceksin

olumsuzluklar bertaraf edilmedikçe düzelmez.

Gerçekleri görmek için günümüz dünyasında artık Webb teleskopu gerekiyor.

Kendisini koşulların üzerinde gören kibre başvurmaktan çekinmiyor.

Algılaması ve kafası böyle çalışıyor çünkü.

Hatalar ile yüzleşmek diye bir düşünce yok.

Bize düşen

geçmişten bugüne akan kesitte

dürüst insanlarla

ve ne yazık ki artık yanımızda olmayan sevdiklerimizin anılarıyla vakit geçirmek kalıyor.

Zamanı anlamsızlaştıran

yaşamın döngüsünü yok edip

öğüten günlerin ağır gölgesinde katmanları belli radikal yabancılık içinde zaman geçirmek.

Diğer yandan,

Günümüzde meydana gelen

insanları olumsuz etkiliyen

sokağa dahi çıkmaktan bezdiren

çıkarcı

rantçı

üçkağıtçı

kibirli

cahilce

meydana gelen olay ve yaklaşımların olması geçmişin anılmasına ve özlenmesine neden olduğu gerçeğini unutmamak lazım.

Ne vefa kaldı ne saygı.

Bencillik almış yürümüş.

İnternet sitelerine

Gazete manşetlerine düşen günlük haber akışı zaten durumu açıklıyor.

Apartman katlarında birbirini tanımadan yaşayan

Birbirinin acısına ve sevincine ortak olmayan bir toplum haline geldik.

Bu ortamda neyin vefası ve saygısını bekleyeceksin ki.

Geçmişe baktığımızda

Belki de bizim kuşak insan ilişkilerinde daha bir özenliydi.

Birbirimizi kırmamak

incitmemek için nasıl da dikkat eder

özen gösterirdik.

Geçmişe göre bugüne uyum sağlamak bu bağlamda çok zor.

 

ELİF ANA

 Fakir Baykurt, ülkemizin yetiştirdiği değerli bir öğretmen ve edebiyatçıdır. Saygı ile anıyorum.

Baykurt gençlik yıllarında canı çay ister.

Evde yoktur.

Anası Elif anaya çay içmek istediğini söyler. Anası Fakir'in elinden tutup kahveye götürür.

Kahveciden bir bardak çay getirmesini ister.

Çay gelir.

Fakir çayın nasıl içileceğini bilmediğinden sıcak çaydan kocaman bir yudum alır.

Ağzı yanan Fakir bardağı yere atar.

Elif ana ikinci bir çay ister.

Fakir ise anasının kendisine tokat atacağını düşünmüştür.

Elif ana tokat atmaz.

Fakir bu kez çayı üfleyerek içer.

Anasına neden tokat atmadığını sorarsa da cevap alamaz.

Aradan yıllar geçer.

Fakir artık öğretmendir.

Bir gün anası dersine girip dinler.

Fakir dersini dinleyen anasına sorar.

Öğretmenliğimi nasıl buldun diye.

Elif ana eh işte diye cevap verir.

Ve ekler.

Hatırlıyor musun yıllar önce ilk çayı nasıl yere döktüğünü, o gün sana neden tokat atmadığı mı sorduğunu da.

Fakir susar.

Elif ana konuşur.

Eğer ben o gün sana tokat atsaydım içindeki aslan ölürdü.

Sen de çocuklara tokat atıp içlerindeki aslanı öldürme...

Şimdi düşünüyorum da gerçek öğretmenler o Elif analardır.

Çünkü gerçek öğretmenleri yetiştirenler de onlardır

SONUÇTA

 

Boşuna dememişler cahilden korkacaksın, uzak duracaksın, söylediklerini dikkate almayacaksın diye. Cahilin tek yaptığı şey hakarettir, her şeyi kendisinin doğru bildiğini zanneder, odunumda odunum der de bildiğinden şaşmaz. Sosyal medyada diğerlerinin yorumları gözüme çarpıyor bazen . Dur bakalım bu ne yazmış düşüncesi ile okuyorum. İpe sapa gelmez hakaret dolu içi boş sözlerden başka bir şey yok yazılanlarda. Sonuçta "nato kafa nato mermer".

SUYA DÜŞEN

 

Suya düşen bir karanfilse yüreğin

bırak kendini ırmağın türküsüne gülüm

vursun seni o taştan bu taşa

o çağlayandan bu çağlayana

Kavgadan uzak kalmışsan

sevdadan da uzaksın demektir

devinmez yüreğinin mağması

çatlamaz sabrın kara taşı

BİZİM HIDIR

Bizim Hıdır bu aralar pek dışarı çıkmaz oldu.

E yani doğrusuda o.

Zorunlu olmadıkça evde kalmaya devam ediyor.

Hoş geçen yıl yapılan oda seçimlerinde, seçileceğinden emin, aday olmuş seçimler sonucunda seçilemeyince de kasketini alıp sağa sola yalpa yapa yapa eve dönmüş, uzun bir süre kendine gelememişti.

Şimdi iyi, seçimleri unutmuş görünüyor.

Lakin, bir şeyi hiç unutmuyor.

"Hocam bu ay gündemde ne var?" sorusunu.

Dün, fırının önünde karşılaştık.

Gevrek gevrek gülümseyerek..

O meşhur sorusunu yine sordu.

Sordu soracak diye düşünmeme fırsat dahi vermeden.

Ben de sorusuna inadına cevap vermeden karşı soruyu sordum.

"Hıdır aga, yahu senin şu oda seçimleri ne zaman?"

"Yahu hocam allasen bırak ya.."

Kızgındı hala, ses etmedim.

"Ya Hıdır aga, bu ay gündemde kıskançlık, çekememezlik var"

"Nasıl yani"

"Ya başarıyı kıskanmak, çekememezlik var ya, işte o Hıdır aga"

"He annadım be hocam, yaş ilerliyor gusuruma galma artık.."

"Eyi ya, ne kusuru olcakki rahatına bak sen"

"Kıskançlık nedir be hocam, niye İnsanlar böyle ki?"

"Hıdır aga, insanın her nefesinde diğeri tarafından yargılanması işte"

"Nasıl annamadım gene"

"Ya, benlikleri kıskançlığın katmanlarında sıkışıp kalmış milyonlarca insan bir arada yaşıyor, birbirlerini aşağılıyor, kıskanıyor"

"Eee.."

"Eeesi şu ki, sanırsın iki kutuplu bir dünya var. Kıskanıp lanetleyenler, örnek alıp yüceltenler."

Hıdır pek de bir şey anlamış değildi, yüzünün ifadesinden anladığım kadarıyla.

"Hocam ben gidiyorum"

UNUTMAMAK LAZIM

Hiç bir zaman, bir insanın dış görünüşüne önem vermedim.

Çünkü, hayat kimine kaftan kimine yamalı pantolon giydirmiştir.

Benim anlayışıma göre, önemli olan ne kaftan ne de yamalı pantolondur.

Önemli olan, bir insanın yaptıkları ve vicdanıdır. Adalet anlayışı, insanlara verdiği değerdir.

Eğer dış görünüşe önem verilseydi dışı simsiyah bir çaydanlıktan çay içilmezdi.

Unutmamak lazım, dürüst ve güvenilir olmak bir insanın cebiyle değil insana bakış açısıyla ölçülür.