4 Kasım 2012 Pazar

YORGUN BEDENLER



Yol göstermekte yorgun bedene
Sokak lambasının solgun ışığı
Bir kadın kucağında çocuğu, kimsesiz
Bir düş
Bir umut
Belki ondan da ötesi
Bir dilim ekmek beklediği.

Çocuk kan ter içinde üşümekte
Örgülü saçlarıyla bir kız çocuğu
Beş altı yaşlarında kucağında annesinin,
Gözleri yorgun
Elleri büzüşmüş, ayağında bir çift terlik
Eskimiş. Kadın çaresiz
Hasret çocukluk günlerine, o da bir çocuk
Umuda yolculuğun başlangıcında
On altısında otuzunun yorgunluğunda.

04.11.2012 /H.Güzel

6 yorum:

  1. Hocam, dün konuştuk arkadaşımla; otobüste, metrobüste, vapurda, her yerde yorgun ve umutsuz yüzlü insanları. Arkadaşımın arabası tamirde olduğu zamanlar toplu taşıma araçlarına biniyor ve her seferinde aynı şeyi söylüyor. İnsanlar ne kadar yorgun ve ne kadar umutsuz. Özellikle erkekler. Taşıdıkları geçim sorumluluğu yükünden yorgun düşenler. Gelecek güvenceleri olmayan, işten bugün çıkarılsa beş parasız açıkta kalacak olanlar bu insanlar.
    Şiiriniz ne de güzel anlatmış bunu, kaleminize sağlık.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Yorgun bedenler...Benzeri "çocuk gelinler" olgusu...Çaresizlik o kadar çok ki; hangi birini yazacaksın.
      Teşekkürler bu güzel anekdot için Nurten Hanım

      Sil
  2. Bu ülkede hayat zor ama bazılarına daha da zor.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Bence de zor...Teşekkürler "Asya Yazar"...

      Sil
  3. Traji komik bir gerçek malesef.Yurdumuzda bu tür tablolarla karşılaşmak çok üzse de..

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Yaşamın gerçeği bu...Teşekkürler "Kitap Cumhuriyetim"...

      Sil