Miğferlerine esiyor rüzgâr ey Zeus!

Toprağı kızgın bir aşkla öpen ateş
Yakarken alev alev acı yürekleri

Ana sevgisinden uzak ey insanlık

Kaynayıp fokurdar mı, yok eder mi hayatları.

Gözlerin kan çanağı,

Yüzlerin katran karası, dilin sarkık

At izi it izine karışırken o an

Öfke ile geçerken arabalar

Ellerinde silahlar yaşları ya yirmi ya daha az

Miğferlerine esiyor rüzgâr ey Zeus.

Yeşil gözleri vardı, yeşil, onursuz olan

Işığın güvercinler gibi coştuğu an

Duvarları küflenmiş evlerde çocuklar

Karanlık sofralarda aç ve yoksul

Lakin düşünmeyen iblisin şövalyeleri

Bildiğinden şaşmayan karanlık yüzler.

Özgürlüğün yok olduğu, sessiz, kara

Kanla yıkanan, acı çeken bir dünya.

H.Güzel/25.07.2012