İnsanın yüreğinde anlatılmayıp da bekleyen sorular varsa bunu taşımak ağır gelebilir.
Yazmak tam da burada yardıma koşan bir arkadaş olabiliyor.
Ben de yıllarca zihnimi meşgul eden soruları, halının altına itilen ama anlatılsa yüzeye çıkacak gizleri, cevaplardan doğan yeni soruları aktarabileceğim şeyin yazmak olduğunu yıllar önce keşfettim.
Yıllarca bloğ sayfalarında bunu en vurucu şekilde anlatmayı seçtim...
Şunu da eklemek lazım
Böylesi zamanlarda sıkılırım. Çünkü insanın en çaresiz kaldığı andır bu. İnsan ruhu anlaşılmaz bir cesaretle dolar, belli bir isteğe, amaca yönelme durumu oluşur. Kendini frenleyemezsin. Ben ve illa ki ben duygusuna yenilirsin. An gelir yarı açık kalmış bir pencereden şiddetli bir esinti seni sarıp sarmalar. Bir şeyler istersin. Lakin ne istediğini bilemezsin. Düşünce ile alt edemediğini kaba kuvvetle alt etmeye çalışırsın. Ben, o esintinin bana yönelmesine müsaade etmedim, etmemde. Fakat görüldüğü gibi bu durumla sıklıkla karşılaşmak mümkündür.
Hayat mücadelesini kazanmak için, bu zorlu mücadelede derin çatlaklarla yarılmış susuz toprağa ceylanın kaptırdığı gibi ayağımızı kaptırmadan, yaşamayı; ama dürüstçe yaşamayı, başkalarını ötelemeden, siyasi, ekonomik ve sosyal öncelik düşüncesi taşımadan öğrenmeliyiz.
Merhaba Hüseyin Bey, bütün yazılarınız, maşallah güzel. Bu güzellerden, alıntı kurallarına göre bir ya da birkaç paragraf alıp yeni açtığım Günlük adlı blogta yayınlayabilr miyim? Müsaadeniz olursa memnun olurum. Olmazsa da, prensip meselesi der yine memnun olurum. Güzel günler dileğiyle...
YanıtlaSil