"...Antalya'da
yılbaşı günü, 200 arkadaşıyla birlikte, Büyükşehir Belediyesi'nde ki işinden
çıkartılan taşeron şirkete bağlı özel güvenlik görevlisi yaşadıklarını
anlatırken gözyaşına boğuldu. Beş yaşındaki kızı ise babasının gözyaşlarını
sildi..." Kimi internet sitelerine düşen haber böyle. Ülkemiz genelinde taşeron şirketlere
bağlı işçilerin iş güvenceleri maalesef bu. Taşeron şirket çalışanının işine
istediği zaman son verebiliyor. İşsiz kalmanın, evine ekmek götürememenin ne
demek olduğunu işsizler çok iyi bilirler. Karda, kışta, soğukta işini bir
şekilde kaybeden bu insanlar evini nasıl ısıtacak, neyle geçinecek? Çocuğuna
okul harçlığını nasıl verecek?
Yine bir başka
haber. "850 kişinin işine bir
maille son verildi" manşeti ile gazete sayfalarında yerini
almıştı. "TPAO'nun yan kuruluşu
Türkish Petroleum İnternational Company'de (TPIC) çalışan 850 kişinin iş
akitlerine bir mail yoluyla son verildi...."
Manşetlerde yerini
alan bir başka haber ise yürekleri burktu. "Ankara'da zabıtalar, geçimini kuş yemi satarak sağlayan yaşlı
kadının paralarını Güvenpark'ta bulunan süs havuzuna attı. Paraları çevrede
bulunan vatandaşlar topladı...." Benzer haberleri kanıksar olduk
artık. Karnı tok, sırtı pek olanların, ekmek parası için mücadele edenlere
yardımcı olması gerekirken, aksine davranışlar insanı üzüyor ister istemez. "Komşusu aç iken tok yatan bizden
değildir" hadisini unutmamak lazım.
Hava soğuk, sokaklar
soğuk. Karlı, yağmurlu günleri yaşıyoruz, karakışın acımasızlığında. Yürekleri
sarsılmış çocukların, kimsesiz yaşlıların, evsizlerin gülüşlerine gözyaşı
karışmış, donuyor ortamın soğukluğunda.
Kışa hazırlıklı
mıyız toplum olarak? Şiddetli yağmura örneğin, kara buza hazırlıklı mıyız? İşini kaybedenler, işsiz olanlar, evi
olmayanlar, yoksullar, yaşlılar hazır mı?
Şehir merkezlerinde
ne karlı zirveleriyle şahlanmış dağlar var, ne yol geçit vermeyen zirveler. Ne
yazık ki karakışa gerek yok artık şehirlerimizde. Bir başka çıkmaz sokak trafik
sorunu. Karakış canavarı yerini trafik canavarına terk etmiş şehirlerde.
Kırsalda tipinin kara borana boğduğu coğrafyanın yerini şehirlerde arabaların
motor homurtuları, gürültü ve kesif bir egzoz dumanı almıştır.
İster kış olsun,
ister yaz, ister sonbahar tepkisiz ve unutkan bir toplumuz. Yaşam, acı ve hüzün
asık suratlı artık. “İleri demokrasi”ye geçtiği söylemi ağızlarda
düşmeyen, ekonomik büyümede dünyaya “dudak ısırtan” ülkemizde şehirlerin
parkları, izbe köşeleri, terk edilmiş metruk binaları, köprü altları sığınacak
yer arayan çocuklarla, kimsesizlerle dolu.
Kimi zaman inceden
yağan yağmurda, kavurucu ayazda korunacak yer ararlar. Ayakları çıplak,
soğuktan tir tir titreyen çocuklar. Evsizler, yaşlılar. Böylesi günlerde
susarım. Suskunluğun egemen olduğu toplumlarda, demokrasi ve insan haklarından
bahsedenleri gördükçe.
Böyle
havalarda hüzünlenirim. Mesaisinin bitmesi ile yola çıkan memuru, işçiyi, okulundan
çıkan öğrenciyi, iş bulabilmenin ve evine bir lokma ekmek götürmenin peşindeki
vatandaşın ayazda donmamak için sarf ettiği çabayı gördükçe.
Saatlerce
yol kenarlarında, otobüs duraklarında toplu taşım araçlarını beklemenin
dayanılmaz hafifliğini yaşayanları. Sinirleri gerilenleri. Zabıtayı arayıp
toplu taşım otobüslerinin yetersizliğini ve duraklarda durmadıklarını şikâyet
edenleri. Sonuçta kocaman bir hiç ile karşılaşanları gördükçe.
