YAKLAŞMAMAK

 

Ben ne diyorsam doğrudur seçeneği kabul edilecek bir seçenek değildir.

Karşıdakinin söylediği yaşamın gerçeklerine ters de olsa, söylemine saygı duyarsın.

Yani ötelemeden, kırıp dökmeden.

Söylediklerini dinledikten sonra, doğru olanı ona anlatır, zihnine yerleştirmesine yardımcı olursun.

Bu her zaman gerçekleşmese de geri adım atmadan doğru olanı anlatmaya devam edersin.

Yine de anlamaz kendi düşüncesinde devam ederse o zihniyetten uzaklaşır yaklaşmazsın.

Sonunda da en doğru seçeneği bulursun.

Yaklaşmamak.

Bu bağlamda,

Yaşam kulvarında yürünen yol haritasına bakıldığında,

yeryüzünün tüm coğrafyalarında,

birilerinin çalıp çırptığını, sırtımızdan rant elde ettiğini, alın terimizden, canımızdan beslendiğini, çaresizliğe, yoksunluğa dönüp bakmadıklarını görmek zor değil.

Lakin, biz her daim olması gereken insan olacağız. Zor ve meşakkatli yaşam koşullarında yaşasak da.

Huyumuz suyumuz ne ise o.

İnsanların alacası olduğunu da bileceğiz.

İyisinin de kötüsünün de olduğunu.

Doğrusunun da eğrisinin de var olduğunu.

İyiyi seçenin yanı sıra kötüye kananın da varlığını, üç kuruşluk çıkarı için insanları kullananında olduğunu.

Yürünen yol haritasında, belki biraz yağmur arada bir dolu çarpacak yüzümüze.

 

ŞEHİRDE YAŞAM

 

Sabah ve akşamları işe gidişlerde ve iş çıkışlarında insan selinden oluşan bir ordu beklenmedik bir şekilde ana arterlere yayılıyor.

Her yer hınca hınç insan dolu.

Sükunet içinde yalnız kalacağınız bir yer bulmak çok zor.

Paranın geçim aracı olduğu bir dünyanın kurbanı olanlar, ikiyüzlü modernitenin kıskacında hastalıklı bir anlayışın tanıdığıdırlar artık.

Bir çok insan zamanlarını "serseri mayınlar" misali şehrin sokaklarını amaçsızca dolaşarak, çığırtkan sokak satıcılarının, simit ve piyango satıcılarının hareketlendirdiği meydanlarda ve parklarda geçiriyorlar.

Hoş artık parkların yerini üç tarafı açık cafeler almış durumda ya.

Kalabalığı kendine çeken kimi yerlerde, birbirine dolanmış gölgesine sığınılan ağaçların dallarına konmuş, gizemli kuşlar görünür bazen.

Martılar, kırlangıçlar denizin ritüelini anlatırlar çığlıklarıyla uzaklarda

İstanbul öyle kalabalık ki, evsizler parkları, köprü altlarını, seyyar satıcılar üst geçitleri ve caddeleri ele geçirmişler.

Sabahın serinliğinde yürüyüşe çıkanların karşısına, banklarda sabahlayanların varlığı çıkar. Semt pazarlarında pazarın dağılmasına yakın sebze meyve toplayanlar, çöpleri karıştıran kağıt toplayıcıları, yardım toplayanlar dikkati çeker.

Varoşlarda zor durumda varlığını sürdürmeye çalışanların yapacakları başka bir şey de yok.

Bir şekilde hayatta kalmak zorundalar.

Devasa kentin getirdiği sorunlar insanın insana saygısını yok etmiş.

Ve İstanbul'un sorunları devam ediyor.

Dramlar, acılar devam ediyor.

Sessiz bir çığlık sanki yaşananlar.

YARGILAMA BENİ

 

Bilgiye ve aklın övünçlü

ifadelerine karşı

minnetle

ve saygıyla

dolu olan

uygar insan,

Bana neden

kızdın deme

seni bu raddeye

ne getirdi diye sor.

Düşüncenin ve bilginin

geleceğe umutla

bakmak için önemli

bir araç olduğunu

bilmelisin.

Asla takılmayacağım

şeylere

şimdi dönüp dönüp

bakıyorsam

bana içinde ne birikti diye sor.

Ve tüm dünyada

yaşananlar karşısında

olan biteni,

anlatmaya çalışırken

sesim yükseliyorsa

kaç kere sustun

diye sor,

yargılama beni.

Ben kendimce,

kimseyi ötelemeden

Doğru bildiklerimi

her daim yazdım,

söyledim.

Yazmaya da

devam edeceğim.

Ve şunu unutmamak lazım,

Düşüncelerini

ifade etmek,

geleceğe umutla bağlanmak

insanın özgürlüğüdür.

 

BU DÜNYANIN YABANCISIYIM

 

Hayat kolay değildir.

Vurduğu darbeler yetmiyormuş gibi,

Yıkıcı bir darbe daha vurmak için

üstüne üstüne gelir.

Karşına her an bir zorluk,

bir engel çıkar.

Geleceğe dair umudun kalmaz bazen.

Her zorluğa göğüs germek zorunda kalırsın.

Ustanın dediği gibi

"İşin kolayına kaçmadan"

yol haritasını belirleyip

mücadele etmek gerekir.

Öğretmenlik mesleğine başladığım ilk günden bu yana,

hem öğrencilerime

hem de çevremdeki insanlara

hayatın gerçeklerini dilim döndüğünce

anlatmaya çalıştım.

Anlamayana,

doğru olanı anlatmak

kolay değildir

insanı yorar,

yıpratır,

öyle bir an gelir ki

sağlığını kaybedersin.

Ve gün geldi kaybettim de...

Bu bir hata ise eğer,

evet kabulümdür.

O zaman benim hatam

bu mecrada boş zaman kaybı oldu

der geçerim.

Kimilerine göre bu bir hata da olsa,

zirvede aman vermeyen fırtına gibi,

akan yazıların insanları oyaladığı

ortamda doğru

bildiklerimi söylediğime inanıyorum.

Lakin,

ifade özgürlüğü ile

işkembeden sallamak arasında

farkın olmadığını anladığım

bu dünyanın

yabancısıyım.

Evet ben eskide kaldım.

Memnunum.

KASABANIN YAŞLI RESSAMI

 

Bir kasabada yaşayan yaşlı bir ressam vardı. Yıllardır olağanüstü güzel resimler yapıp iyi fiyata satardı.

Bir gün kasabadan bir fakir gelip dedi ki :

- Yahu, senin durumun çok iyi. Neden kimseye yardım yapmıyorsun? Bak fırıncı fakirlere ara ara bedava ekmek veriyor. Kasap bazen bedava et veriyor. Sen neden hiç yardım etmiyorsun?

Ressam tebessüm etti ama bir şey demedi. Bu fakir bütün köyde sabah akşam ressamın aleyhinde konuşuyor, hep ressamı kötülüyordu. Bir gün ressam hasta oldu . Kimse de onun yanına gelmedi ve sonunda ressam öldü.

Aradan bir kaç gün geçti .Artık ne fırıncı ekmek verdi fakirlere ne de kasap et verdi. Fırıncı ve kasaba sordular:

- Neden fakirlerin hakkını kestiniz, diye. Fırıncı ve kasap dediler ki:

- Her ay başı o merhum ressam bize para verip fakirlere ekmek ve et vermemizi söylerdi. O ölünce para veren kalmadı, o yüzden kestik ekmek ve et vermeyi...

İnsanların kimileri seni kötü bilir, kimileri ise sudan daha temiz ve berrak. Ne kötü diyenler sana zarar verir, ne de iyi diyenlerin sana bir yararı olur.

Önemli olan senin gerçek durumun, yüreğin, niyetindir. Onu da bir tek senin vicdanın bilir.

Kimseye karşı ön yargılı olma. Eğer gerçek halini bilsen başka türlü davranırsın.

MUNZUR DAĞININ KEÇİLERİ

 

Munzur Dağları’ndaki keçiler bölge halkı tarafından kutsal kabul edilir, sadece dağkeçileri mi, o bölgede yaşayan tüm hayvanlar bölgenin kutsalıdır.

En çok da keçiler. Çünkü onlar bin yıllık inanca göre evliyaların otlattıkları keçilerdir. Sahipleri görünmez ama birlikte su içmeye inerler. Birlikte otlanırlar.

Dağkeçileriyle ilgili hikâyeler öylesine çoktur ki halk edebiyatının büyük bir bölümünü oluşturur.

Bir tanesini anlatayım:

Adamın biri, bir gün bir dağkeçisine ateş etmiş, keçi hemen ölmemiş, adam yanına gittiğinde adama bakmış, ağlıyormuş, sonra gözlerini usulca yummuş.

Gel zaman git zaman, adamın bir oğlu olmuş, engelliymiş ve sürekli gözlerini babasına dikip tıpkı o dağkeçisi gibi ağlıyormuş, gene zamanlar geçmiş, adamın bir kızı olmuş, o da evin bahçesindeki havuzda boğularak ölmüş.

Adam anlamış ki can yaktı, Hızır’a kendisini bağışlaması için günlerce yalvarmış, o öldürdüğü dağkeçisi gibi ağlamış sonunda bağışlanmış.

Adam o günden sonra dağlarda yaşamaya başlamış. Darda kalan her dağkeçisinin imdadına koşmuş.

Rivayet bu ya;

Derler ki, dağ keçilerinin itikadı o kadar fazladır ki, güneş dağların ardına çekildiği andan itibaren ayağını dervişlerin toprağından çekerlermiş. Kayalık alanlara gidip orada yatarlarmış.

Ve yine rivayete göre;

Elindeki süt dolu bakracı şimdiki Munzur Irmağı'nın ilk çıktığı yere döken Munzur Baba'nın da dağ keçileri vardır.

Bakraçtaki süt dökülür ve döküldüğü yerde bembeyaz su fışkırır. Munzur kırk adım daha atar, bastığı her yerden su çıkar. Bu sulardan ırmak meydana gelir. Munzur Baba'nın keçileri de Munzur Dağı'nda bulunur.

Kadim Anadolu topraklarında bin yıllardan bu yana anlatılan hikayelerle büyüyen bir kültür mozaiği var.

O mozaiğe sahip çıkmalı insan.