BÖYLE GÜNDE GİDİLİR Mİ?

Şimdi gözlerime sessiz hüzünler yağıyor
hücrelerim bin parçaya bölünmüşken anılarda.
Sığınıp mahcup bakışlarına
ve bir çocuk gibi 
uzaklarda
mavi başlangıçlar düşlüyorum.
İnan bana gün gelecek
"zaten ters adamdı diyecekler,
böyle zamanda gidilir mi?"
belki  adın kalacak bir süre belleklerde
sonrasında sararmış fotoğraflarda kalkacak...
Bana sorarsan eğer,
özgürlüğün türküsünü
dinlemek isterim
korkulu düşlerden uzak yakamozlarla.
Ve yasaklanmışken tutkularım,
hapsolmuşken karanlıklara
en çok aydınlıktan utanırım.


Hüseyin Güzel/30 Nisan 2018/ İst.

GÖREBİLİYOR MUYUZ?

GÖREBİLİYOR MUYUZ?

Yağmuru, kum fırtınasını, buzul çatlağını

Rüzgârı, güneşi, yıldızları

Dalganın kıyısında ışığı

Taze dal hevenklerinde serinliği

Başımızı kaldırıp baktığımızda gökyüzüne umudu görebiliyor muyuz?

Hasretlerimizi, bölük pörçük anılarımızı

Bitip tükenmeyen acısını yüreğimizin

Gidenlerimizi, yaşayanlarımızı, insanımızı

Sonsuz beyazı, gülün mavisini ilmek ilmek

Fırtınaların kutsadığı dağ çiçeklerinin uyanışını görebiliyor muyuz?

(Hüseyin Güzel-30.06.2013/ İstanbul.)

BELKİ BİR GÜN BİR TREN GELİR UZAKTAN KİMSE İNMEZ

Meraklı bir yapımız var. Köylüsüyle kentlisiyle ateşle barut gibiyiz her nedense. Etrafımızda yaşayanların işleriyle, yaptıklarıyla, davranışlarıyla yakından ilgileniriz. Kendi davranışlarımızı mercek altına alıp irdelemek yerine başkalarınınkini irdelemeyi severiz. Oysaki bunlar zaaftır, eksikliktir. Bu durumda en sevmediği diken burnunun ucunda biter insanın. Hayallerini, geleceklerini, düşüncelerini yıkmaya çalışırlar. Oysaki her fidan kendi toprağında nefeslenir. Farklı topraklar ona göre olmayabilir.

Toplumda yaşayan bireylere düşen önemli görev ve sorumluluklar vardır. Bu görev ve sorumluluklar; hem kendileri, hem çevreleri, hem aileleri için çok önemlidir. Uyulması gereken sorumluluklar ihmal edildiğinde toplumda bir takım sorunların baş göstermesi kaçınılmazdır. Hata yapan illaki başkasının vereceği kararı uygulamak ve yandaşlık yapmak durumunda kalır.

Sağır, kör, acımasız olmamak, dümeni başkalarının eline vermemek lazım. Kendi yönümüzü kendimiz bulmalı, yürüdüğümüz yolda kendi izimizi bırakmalıyız.

Daha sabırlı, daha az kötümser olmak; işi şansa bırakmamak lazım. Yani yaptığımız işler sabırla ve insani duygular gözetilerek yapılmalı.

Güneş yakıcılığını hissettirmeye başlamıştı. Eşimin ve çocukların kalkma saatini bekledikten sonra eve girdim. Küçük oğlum henüz uyanmıştı. Geldi dizlerimin üzerine oturdu. Kızım okula gittiği için çantasını hazırlıyordu. Bir yandan da kahvaltı hazırlıklarıyla uğraşan annelerinin sesi geliyordu:

- Çocuklar elinizi yüzünüzü yıkayın, yıkamadan kahvaltı yapmak yok.

- Musluğa yetişemiyorum anne.

- Oğlum baban yardım etsin.

- Kızım sende ellerini yıkamadan sofraya gelme.

- Tamam yıkıyorum.

Kahvaltı masası fazla büyük değildi. Dört kişilik bir aile için yetiyordu. Daha büyüğüne de gerek yoktu zaten.

Sabah kahvaltısı sonrasında okula gittim. Etrafı duvarla çevrili geniş bir alan içerisinde yer alan okulun etrafı çam, akasya ve çınar ağaçlarıyla bezenmişti. Ağaçların sulanması için açılan bir artezyen kuyusu vardı. Giriş kapısının ve Atatürk büstünün etrafı çiçeklerle bezeliydi. Atatürk büstünün çevre düzenlemesini okulumuz Fen Bilgisi öğretmeni Tahsin Bey yapmıştı. Eli bu tür işlere yatkın bir arkadaştı.

Voleybol sahasını düzenleyip beton dökende oydu. Yağmur sonrasında çocuklar voleybol oynadığında saha çamur olmasın diye. Ne denir ki. Her öğretmenin elinde bir ustalık becerisi vardır mutlaka. Olması da gerekir. Çünkü hayat şartları kendi kendine yetmesini bilmeyi öğretir ona. O da yetiştirdiği çocuklara.

Okulun tam karşısında belediye hizmet binası vardı. Küçük, iki katlı; alt katında kahve ve dükkânlar yer alıyordu. Okul çıkışı soluklanmak için ilk uğradığımız yerdi kahvehanenin önü. Dışarıya atılmış masalarda, ağaç dallarının serinleticiliğinde kasabalıyla sohbet eder çay içilirdi o kısa molalarda.

Kasabanın erkekleri sabahın erken saatlerinde belediyenin altındaki kahvehanede buluşurdu. Kimi sırtını beton duvara verip yere çömelirdi. Kimi duvara dayanır, kimisi de sandalyeye ilişirdi. İçenler birer sigara yakardı. Zararlarını bile bile sigara dumanını ciğerlerine çeker, sonra da poff diye üfürürlerdi. Böyle zamanlarda uzaklara bakarlardı. Ta ufka. Ufukta belli belirsiz bulutlara takılırdı gözleri.

Baharı düşünürlerdi. Sonrasında yaz aylarının koşuşturmacasını. Kimisi ırgatlığı, kimisi mevsimlik işçiliğin zorluklarını. Sonrasında hazanı, ayaz, buz ve soğuğu.

Evlenme çağına gelmiş çocuklarını, dağlarda otlayan keçilerini, koyunlarını. Çocuklarının okumasıydı en çok düşündükleri. Okuyup ırgatlıktan kurtulmalarını. Kadınlarını düşünürlerdi sıklıkla. İlçenin pazarında ürünlerini satmaya çalışan kadınlarını. Pazara yürüyerek gidip gelmelerini.

Sonra gözlerini açarlardı sıkıntıdan kapanmakta olan gözlerini. Gökyüzüne bakarlardı sigara dumanının yükseldiği gökyüzüne. Gözleriyle anlatmaya çalışırlardı birbirlerine acılarını, düşlerini, sıkıntılarını, yoksunluklarını.

Böylesi anlarda yüreğim sıkışırdı. Bir tuhaf olurdum onları öyle görünce okul yolunda. Bazan sıkıntılar şiir olur dökülür ya yüreğinde insanın. İşte bu anlarda sıklıkla duvar diplerindeki insanlara bakıp:

“Belki bir gün bir tren gelir uzaktan kimse inmez

belki hiç kimse yoktur beklediğimiz içinden

olsun içi boş da olsa var oldukça trenler

umut var demektir tükenmeyen” derdim.

Ve yine "çekip gideceğim" derdim;

“Ve mavi suların kokusuyla arınmış

eyy köpüklerin yüzdüğü deniz.

Zor olanı mı beklersin yol vermek için

Bu karanlık, bu soğuk, bu fırtına niye?”

ÇEKİP GİDECEĞİM

Ve mavi suların kokusuyla arınmış

eyy köpüklerin yüzdüğü deniz.

Zor olanı mı beklersin yol vermek için

Bu karanlık, bu soğuk, bu fırtına niye?

(H.Güzel/22.06.2013-İstanbul

UZAKLARDA

Şimdi gözlerimde sessiz hüzünler yağıyor

Hücrelerim bin parçaya bölünmüşken anılarda.

Mahcup bakışlarına sığınıp uzaklarda

Mavi başlangıçlar düşünüyorum bir çocuk gibi

Bir parça adın kalacak. “Zaten ters adamdı

diyecekler, böyle günde gidilir mi?”

Türküsünü dinlemek isterim özgürlüğün

Korkulu düşlerden uzak yakamozlarda

Ve yasaklanmışken tutkularım nerdeyim kim bilir?

En çok aydınlıktan utanırım.

30.04.2013/ Hüseyin Güzel

GİDERSİN

"Dur diyecek " yoksa eğer...
Zaten
"Eyvallah" demeden de çekip gider insan
Yaşanmışlıkları unutarak hemde
Belki tam öğle vaktinde gidersin
Belki güneş ortalığı kavururken
Ya da karlı bir günün öğle vaktinde yüzünü yakarken keskin bir ayaz.
Gideni seyreden varsa bir yerlerde
Ya da ılık rüzgarlar eserken gidersin.
İnsan işte insan...
Yürümek için doğrulduğunda başladı gitmesi
Devam ediyor halen.
Bazen hüzünlü...
Bazen bir gülümsemeyle
Bazen düşler içinde uyandığında bir gece yarısı
Yüreğinin üstünde hissettiğinde ağır yükü.
Ellerin ceplerinde gidersin ,
Islak bir gök varken başının üzerinde
Sonra dön bak denize,
Yaşam ağaç dallarında büyürken
Rüzgarda kavrulurken nehir
Gidersin.

21.01.2013/ H.Güzel

KEŞKE

Keşke gerçek olsaydı

Yakamozun ışıltısı gözlerinde,

Keşke üşümeseydi toprak

Yağmur olsaydı tüm hayalimde…

H.GÜZEL

BİR TEMMUZ SABAHINDA

BİR TEMMUZ SABAHINDA

GÖKTEN GÜNEŞ YAĞIYORDU

SICAKTI…

HAVA SICAKTI…

TOPRAK SICAKTI…

O GÜZEL YÜREKLİ KADIN

BAŞINI KOYACAK BİR OMUZ ARIYORDU,

TÜM AKASYALAR PENCEREMDE

ACIYA VE SEVGİYE ŞAHİT OLURKEN

SARI SENDİN…

MAVİ SENDİN…

YEŞİL SENDİN…

GÜNEŞ SENDİN…

KANAT ÇIRPARKEN ÖZGÜRCE KUŞLAR

GÖZYAŞLARIN YÜREĞİME AKIYORDU

SONSUZLUĞUNDA HİÇLİĞİN

BİR TEMMUZ SABAHINDA

HATIRLIYOR MUSUN?

H. GÜZEL

Direnmelisin

Anlamı var mı sözcüklerin

Kokusu, tadı, yağmur sonrası rengi

Yoksa sadece soluk bir görüntü mü

Kader mi acılar, hüzünler

Kısıtlanan özgürlük ve bunca yorgunluk

Diyorum ki “yansıtırken sonsuz gökyüzünü yağmurlar

Gözlerin hep öyle sıcak ve temiz”

Kordonboyunda hep yalansız

Neler olup bitmekte

Neden bu duygusal kopuş bu hüzün

Yaşamı düşünmelisin, umutları, duyguları, özlemleri

Kıyıya koşarken mavi dalgalar

Dağıtırken saçlarını deli bir rüzgâr

Sarıl sıkıca yaşama bırakma tüm gücünle.

Unutma önce yürek yıpranır

Sonra resimler ve sözcükler.

05.09.2012/Hüseyin GÜZEL

GİZEM YÜKLÜ MUTLULUK

Bir coşku, sorma bana yorma yüreğimi

Bir fırtına, sevme dokunma

Bir tutku, dalga dalga mavi deniz

Bir hüzün, yüreğime çağıl çağıl akan

Bir giz bir ışık, bir sevda

Soluk soluğa bir yaşam, uzaklarda

Eriyen bir buz parçası gönlüm

Rüzgârın durması bir ümit

Lakin zirvede fırtına, fersiz bir ışık

Güneş ısıtmıyor artık

Ellerim üşüyor ıslak, soğuk

Asarlıkta bir sevda pınarı

Bir gönül pınarı sonsuz

Bir güzellik, bir çiçek

Gizem yüklü mutluluk.

Tüm özlemleri saldın yüreğime

Biliyorum sevda yanacak, ırmak olup akacak.

08.05.2012/Hüseyin Güzel

NE ZORMUŞ

 NE ZORMUŞ

Uyandığımda apansız yorgun bakışlarda

Mavi düşlerde

Eğilerek altına özgürlük diye buzların

Kurşuni gökyüzünün

Parmaklarımla dokundum saçlarına

Aşılmaz engelleri

Dağları

Vadileri

Düşünerek

Ne de zormuş dost bulmak

Derman istemek

04.01.2012/ Hüseyin Güzel

YAŞAMIN RENKLERİ

Kıyılarda dolaştım, ormanlarda

Özgürce yaşadım mor, eflatun, alakızıl gökyüzünü.

Gözlerime vurdu ırmağın parlayan ışığı,

Dağlarında yılkı atları, kartal sesleri…

Uzanmıştı sahile zakkumlar, nar ağaçları

Rengârenk kelebekler, kızböcekleri

Zümrüt tepelerde seyretmekte hatıraları…

Bir rakı bardağında,  eski tahta masada

Biraz çerez, sigaranın sert tütününde

Aldırmazdık hayatın renklerine

Kırılgan yapraklarda, o ağacın altında…

Kâh yağmurun altında

Kâh ıssız yerlerde,

Morumsu kül rengi bozkırlarda, bağlarda

Kavurucu sıcaklarda, ıslak dağlarda

Gitmekte sahile doğru, ay ışığında

Ceylân gözlü o Türkmen güzeli.

Yağmurlu ve soğuk bir günün ortasında

Kaldırımlar boyunca uzanan vitrinlerde,

Parfüm kokusu, müzik sesi yayılmakta…

Ne bir çiçek ne bir su damlası bahçelerde

Ne bir kardelen ne bir sardunya

Kolay mı bulmak varoşlarda, evlerde

Ürkek bir gölgenin peşinde, mavi şafaklarda…

Alacakaranlıkta bir şafak vakti,

Fena yakalandım yüreğimin sesine…

Dur demenin zamanıdır artık,

Uzun zamandır kuşandığım yalnızlık duygusuna.