Fikir ve Sanat Eserleri yasası gereğince bloğ içeriğini izinsiz olarak kopyalamak, yayınlamak yasaktır.
Yaşanıp hayatınıza izdüşüren herşey, size zaman ayarlarını anlatsa da duyguda,
düşüncede berrak saf olanları size hatırlatan suretleri düşünmeniz kaçınılmazdır.
Kuytularda ellerinde
tespih, dudakları arasında okkalısından sigara etrafa umursamaz gözlerle
bakanlar, yürüyenler, kahve köşelerinde akşamı getirenler, vitrinlerin neon ışıklarını seyredenler,
yere dökülen sözcükler.
Her ne olursa olsun,
sokaklar başlı başına bir öyküdür.
O öykü içerisinde
cehaletin pençesinde kıvranan, insanî olmayan duygulara yenik düşmüş ortaçağdan
çıkamayanların, çıkma gereği duymayanların da varlığını görmek şaşırtıcı değil.
Bu çağ öyle bir çağdır
ki, bilim adamlarının sustuğu cahillerin konuştuğu bir çağdır. Tarihin devasa
belleğinde de öyle yer alacaktır. Bunun böyle olduğunu anlamak için dünyada
insanın insana yaptıklarını görmek yeterlidir.
Cahil her daim güçlünün
ve gücün yanındadır. Okumaz, yorumlamaz, başkaları düşünür o yapar.
Oysa ki bir insan, okumalı,
yorumlamalı, anladığını gelecek nesillere aktarmalı.
Bu çağ, teknolojinin
galebe çaldığı lakin cehaletin, bilgisizliğin, vizyonsuzluğun, basitliğin
özgüven patlaması yaşandığı çağdır.
Neden mi?
Çünkü,
İnsanda zeka yüze yansır
Söylediği
söze yansır
İnsan yaşamında
her daim doğru olanı bulmak, çağdaş
toplumlardan bir nebze de olsa geri kalmamak için, duygu
ve düşünceler evrilmeli, yenileri eklenmeli, eskiler
değişmeli, dar kalıplar içine hapsolup kalınmamalıdır.
Yeni ve doğru
olan zaten bir devrimdir. Geçmişin önem taşıyan, günümüzde de geçerliliğini koruyan fikir ve düşüncelere
de sahip çıkmasını bilmeliyiz eskiler değişmeli
derken.
Yine de, gidilen yolun
iki yanında dikenler var diye o yolun özelliği değişmez. Yolcu yoluna gider.
Dikenler de kötülükleriyle baş başa kalır.
Yeter ki, yürünen yolda
hayalperest olmayalım. Bütün gün, bütün hafta, bütün yıl, yaşanan gerçeklerle
hayallerimizi karıştırmayalım.
Dikenler bir yana,
gidilen yolda, gidenin yol haritasında sorumlulukları devam eder, etmeli de.
Hayata, kendisine, çevresine, ailesine karşı.
Gün gelir ellerinde
nasır, alnında çizgilerle kavruk yüzünde acımasızlık, çile, acı, kaybedişler ile
kendini o yolda bulur.
İnsana vurulan en acımasız
darbe kaybedişlerdir.
Hava bunaltıyor, herkes
ya balkonunda, ya da sokaklarda kuytularda dakikalar saate dönüşürken.
En ucuz şey
zaman artık.
Oturup beklerken de, ağaç
gölgesi ararken de, televizyonda günün haberlerini izlerken de bir türlü
geçmiyor zaman.
Gün içinde tek tek
seslerin ayırt edilemediği bir uğultu etrafı sarar bazen. Ellerinde çantalar, bavullar, poşetler,
kirli soluk ya da renkli torbalarla akan bir nehir gibi insan seli oluşur
ana caddelerde.
Zaman hızlanır o anda. İnsanlar
koşuşturur gün boyu. Telaş bu bitmek bitmez bir
türlü.
Kan ter içinde, yorgun,
usanmış, çileli, alınlarında biriken teri elleriyle yok etmeye çalışırken
bazen ayakları birbirine dolanır ağır yükü çekerken.
Yaşamı
hiçe sayan hoyrat bir bakış etrafı kolaçan eder .
Yaşadıklarımız
budur sadece.
Yaşamın
tüm tadını ve anlamını yüreğimize sindirdiğimizi sandığımızda.
Bir tek an, evet sadece
bir tek an akıp giden zamanı durdurabiliyorsan.
Yaşamında,
sokaklarında en güzel öyküsü içindesin.
30.
08. 2022
İnsan var oluşundan bu yana, yaşamı için, bulunduğu
coğrafyada kusursuz bir ortamın hayali ile yaşadı. Özgürlüğü için verdiği mücadelesinde
karşısına çıkan engelleri aşmaya çalıştı.
Bir yandan var olanı korudu, diğer yandan kendi
doğrularını oluşturdu. Bu bağlamda kaybı da oldu, kazandığı da. Ötekileştirilmekten
ve mutsuzluktan kurtulmanın yollarını aradı. Kuşkusuz bu arayışta adaletin,
eşitliğin, insan haklarına saygının vazgeçilmez olduğu gerçeğini duyumsadı.
Lakin, gün geldi olması gereken hasletler bir tarafa
konuldu, unutuldu bir bakıma. İnsanların bunu yapmasının anlamsızlığını
yapanlar bir türlü kavrayamadı. Dediğim dedik anlayışı baskın geldi ne yazık
ki.
Bu
bağlamda, üçkağıtçıya, yalancıya, ahlaksıza, hırsıza, arsıza velhasıl kelam
kendisini her daim haklı, başkasını haksız görene karşı yaşam
zordur, mücadele gerektirir.
Bir
realpolitik var. Dünden bugüne değişmeyen
gerçekler, hala belli tezatlar var.
Bu
tezatları düzeltmek kolay değil.
Neyi
nasıl düzelteceksin, olumsuzluklar bertaraf edilmedikçe düzelmez.
Gerçekleri
görmek için günümüz dünyasında artık Webb teleskopu gerekiyor.
Kendisini
koşulların üzerinde gören kibre başvurmaktan çekinmiyor.
Algılaması
ve kafası böyle çalışıyor çünkü.
Hatalar
ile yüzleşmek diye bir düşünce yok.
Bize düşen,
geçmişten bugüne akan kesitte, dürüst insanlarla, ve ne yazık ki artık
yanımızda olmayan sevdiklerimizin anılarıyla vakit geçirmek.
Zamanı anlamsızlaştıran, yaşamın
döngüsünü yok edip, öğüten pandemi günlerinin ağır gölgesinde
katmanları belli, radikal yabancılık içinde zaman geçirmek.
